skip to Main Content

تصمیم برای شروع درمان

اکثر افراد- حتی آنهایی که از یک سیستم حمایتی قوی برخوردارند و هیچ بیماری روانیِ قابل تشخیصی ندارند- می‌توانند در برهه‌ای از زمان در زندگیشان از درمان بهره ببرند. اما علائمی که نشان می‌دهند درمان ممکن است مفید باشد، همیشه واضح و مشخص نیستند. اگر دارید دوره‌های طولانی‌مدت خشم، ناراحتی، یا اضطراب را تجربه می‌کنید؛ با تعارضاتی در رابطه یا مشکلاتی در برقراری ارتباط دست به گریبانید؛ با یک رویداد دردناک خاص مانند مرگ یکی از عزیزان‌تان، ورشکستگی، یا از دست دادن شغل مواجه هستید؛ یا با سوالاتی در مورد هویت یا عزت نفس کشمکش دارید، شاید زمان آن فرا رسیده باشد که درمان کوتاه‌مدت یا درازمدت را آغاز کنید.

آنچه در این مقاله می‌خوانید

از کجا بفهمم که آیا درمان می‌تواند به من کمک کند یا خیر؟

اگر احساس می‌کنید افسرده هستید، زندگی روزمره شما را از پای در آورده است، یا قادر به برقراری ارتباط با افراد پیرامون‌تان نیستید، احتمال بسیار زیادی وجود دارد که یک درمانگر توانمند و مجرب بتواند به شما کمک کند. علائم دیگری که نشان می‌دهند می‌توانید از درمان بهره ببرید شامل این درک می‌شوند که شما به موانع کوچک بیش از حد واکنش نشان داده‌اید، یا احساس می‌کنید «گیر افتاده‌اید» یا از لحاظ ذهنی خسته‌اید.

آیا باید مشکل خاصی داشته باشم تا درمان را شروع کنم؟

افراد معمولا برای مسئله خاصی که در ذهن دارند و می‌خواهند حلش کنند، به سراغ درمان می‌روند؛ سپس ممکن است هنگامی که احساس می‌کنند به آن نتیجه‌ی مورد نظر رسیده‌اند، درمان را خاتمه دهند. اما بقیه، بدون اهداف آشکار و فقط با یک حس مبهم مبنی بر اینکه در چیزی «مشکلی» وجود دارد، واردِ درمان می‌شوند. هر دو، دلایل معتبری برای درخواستِ کمک هستند.

ملاقات کردن یک درمانگر تا چه اندازه شایع است؟

شرکت کردن در درمان- چه به صورت انفرادی، چه به صورت گروهی، و یا زوج درمانی- شایع‌تر از چیزی است که بسیاری از افراد تصور می‌کنند. مرکز مبارزه با بیماری‌ها (CDC) نشان داد که کلا حدود ۴۰ درصد از بزرگسالانِ بیمه‌شده‌ بین سنین ۱۸ تا ۶۴ سال طی سال ۲۰۱۳-۲۰۱۲ به ملاقات درمانگر رفته‌اند. طبق گزارشات موسسه ملی بهداشت روانی (NIMH)، بیش از ۲۰ میلیون بزرگسال دارای بیماری روانی در ایالات متحده در سال ۲۰۱۷ به شکلی از خدمات سلامت روان بهره برده‌اند؛ یک تحقیق در سال ۲۰۱۹ نشان داد که تعداد افرادی که در سال ۲۰۱۵ به خاطر افسردگی تحت درمان قرار گرفتند، ۳ میلیون بیشتر از سال ۱۹۹۸ بودند.

آیا باید با همسرم برای زوج درمانی بروم یا به تنهایی؟

زوج درمانی هنگامی بهترین نتیجه را می‌دهد که هر دو نفر با هم حضور پیدا کنند و به بهبود رابطه‌شان متعهد شوند. اما معمولا درمانگرها هر یک از زوجین را به تنهایی ملاقات می‌کنند تا به هر یک از آنها اجازه دهند که در مورد مسائلی که ممکن است بیان کردنشان در حضور همسر دشوار باشد، بحث کنند. در مواردی که یکی از زوجین از حضور در جلسات زوج درمانی امتناع می‌کند، ممکن است باز هم جلسات انفرادی به آن نفرِ دیگر کمک کنند تا رفتارها و الگوهای فکری خودش که ممکن است در تعارضاتِ ایجاد شده در رابطه نقش داشته باشند را شناسایی کند.

اگر بخواهم زوج درمانی انجام دهم اما همسرم نخواهد یا برعکس، چطور؟

خیلی از افرادی که دوست دارند زوج درمانی انجام دهند، متوجه می‌شوند که همسرشان با این ایده مخالف است. اگر همسری که تمایل ندارد، مطمئن نباشد که این شیوه‌ی درمان مفید خواهد بود یا خیر یا نگران باشد که ممکن است مورد حمله واقع شود، یک مکالمه صادقانه در مورد نگرانی‌های خاص و بررسی عقاید غیر علمی در مورد زوج درمانی می‌تواند برای آن زوج مفید واقع شود. ترتیب دادن یک مشاوره تلفنیِ کم‌استرس یا جلسه توجیهی نیز می‌تواند به همسری که مردد است کمک کند تا در مورد این فرآیند احساس راحتی داشته باشد. در موارد امتناع شدید، ممکن است هنوز درمان انفرادی برای آن همسرِ دیگر و برای رابطه مفید واقع شود.

چطور تشخیص دهم که آیا کودکم نیاز به درمان دارد یا خیر؟

بچه‌ها، درست مانند بزرگترها، هیجانات سخت و تغییرات چالش‌برانگیزی را تجربه می‌کنند. اما همیشه برای والدین آسان نیست که بگویند که آیا این مشکلات نشان دهنده‌ی چالش‌های رشدیِ نرمال هستند یا نگرانی‌های جدی‌تر. اگر کودک‌تان به مدت بیش از دو هفته به نظر «بی‌حوصله» می‌آید یا مثل همیشه نیست، از نظر تحصیلی خیلی تلاش می‌کند تا ادامه دهد، در مدرسه یا خانه رفتار خشونت‌آمیز دارد، یا در دوست‌یابی دائما مشکل دارد، ممکن است یک درمانگر بتواند کمک کند. اگر کودک‌تان در مورد خودکشی یا آسیب زدن به خودش یا دیگران صحبت می‌کند، همین حالا کمک بگیرید. اگر مطمئن نیستید، نگرانی‌هایتان را با پزشک متخصص اطفال در میان بگذارید.

مزایای درمان گروهی نسبت به درمان انفرادی چیست؟

درمان گروهی- که در آن یک یا چند درمانگر همزمان با چند نفر کار می‌کنند- معمولا کم‌هزینه‌تر از درمان انفرادی است. درمان گروهی به بیماران اجازه می‌دهد از اعضای دیگر گروه، حمایت اجتماعی دریافت کنند و متوجه می‌شوند که در مشکلات‌شان تنها نیستند؛ این می‌تواند جنبه بسیار موثری از بهبود در هنگام رویارویی با مسائلی همچون سوء مصرف مواد یا اندوه باشد. درمان گروهی نیز اعضاء را تشویق می‌کند تا مهارت‌های ارتباطی‌شان را تقویت کنند و یاد بگیرند که به تجارب و دیدگاه‌های دیگران احترام بگذارند، که این می‌تواند برای کسانی که در موقعیت‌های اجتماعی دچار کشمکش هستند مفید باشد.

مزایای درمان انفرادی نسبت به درمان گروهی چیست؟

به طور کلی برای بسیاری از بیماران، حل کردن موضوعاتِ خجالت‌آور یا دردناک با فقط یک نفر راحت‌تر از چند نفر است. درمان انفرادی با توجهِ رو در روی بیشتری نیز همراه است که این یعنی اینکه احتمال بیشتری وجود دارد که بیماران، درمانی را دریافت کنند که دقیقا مناسبِ نیازهای خاص‌شان است. محرمانگی و رازداری نیز در درمان انفرادی تضمین می‌شود (بجز در مواردی که درمان‌جو خطر قریب‌ الوقوعی را برای خودش یا دیگران مطرح می‌کند)؛ اگر چه از اعضای گروه خواسته می‌شود در مورد اطلاعات رازدار باشند، اما تضمینی وجود ندارد که آنها حتما رازدار بمانند.

این مقاله با عنوان «The Decision to Begin Therapy» در «psychologytoday» منتشر و در اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۰ در ایتراپی ترجمه شد.

 

This Post Has 0 Comments

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Back To Top
سوالی دارید؟ با ما صحبت کنید!
گفتگو با پشتیبان ایتراپی
سلام. برای چت در واتس‌اپ یا تلگرام پشتیبانی که می‌خواهید با او صحبت کنید را انتخاب کنید.
error: Content is protected !!