skip to Main Content
اختلال تبدیلی

اختلال تبدیلی چیست؟ علائم و درمان آن

اختلال تبدیلی چیست؟

اختلال تبدیلی نوعی اختلال روانی است که در آن فرد بیمار، دچار یک سری علائم جسمانی غیرارادی می‌شود که این علائم ‏مربوط به سایر بیماری‌های عصبی یا وضعیت‌های پزشکی شناخته‌شده نیست. به اختلال تبدیلی، اختلال سمپتوم عصبی ‏کارکردی نیز گفته می‌شود که اشاره به عملکرد غیرعادی دستگاه عصبی مرکزی دارد. ویژگی اصلی این اختلال، عدم ‏مطابقت علائم فرد با بیماری‌های عصبی یا مسائل پزشکی شناخته‌شده است.‏
علائم جسمانی ناشی از اختلال تبدیلی، باعث اضطراب یا اختلال وافر در عملکردهای معمول روزانه افراد شود. چنانچه علائم ‏تبدیلی به‌طور معمول در یک قومیت دیده شده و منجر به پریشانی یا ناتوانی افراد نشود، اختلال تبدیلی تلقی نمی‌شود.‏

علائم این اختلال ممکن است موقتی باشد و یا برای مدت‌ها ادامه یابد. علائم موقتی اختلال تبدیلی شایع است، اما میزان ‏شیوع آن مشخص نیست. بروز اختلال تبدیلی در زنان دو تا سه برابر بیشتر از مردان است. میزان تشخیص سالانۀ موارد جدید ‏مبتلا به علائم تبدیلی مزمن، حدودا دو تا پنج مورد در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر است.‏

علائم

اختلالِ تبدیلی ممکن است تظاهرات و علائم متفاوتی داشته باشد. علائم حرکتی شامل ضعف یا فلج، حرکات غیرطبیعی مانند ‏لرزش و دشواری در راه‌رفتن است. در برخی موارد، افراد دچار علائم حسی نظیر تغییر، کاهش یا عدم وجود حس لامسه، بینایی ‏یا شنوایی می‌شوند.

این اختلال همچنین می‌تواند به شکل تشنج ناشی از تحریکات روانی یا غیر صرعی باشد و شامل لرزش ‏اندام و کاهش هوشیاری، بدون فعالیت الکتریکی مغزی است که در هنگام تشنج رخ می‌دهد.

سایر علائم شایع، شامل دوره‌های ‏عدم واکنش مشابه با بیهوشی یا کما، کاهش میزان تکلم یا عدم تکلم، تغییر در تلفظ در هنگام صحبت کردن (لکنت)، احساس ‏وجود توده در گلو و دوبینی است.‏
افراد مبتلا به اختلال تبدیلی، تظاهر به داشتن این علائم نمی‌کنند و هرچند علائم منشأ فیزیولوژیکی مشخصی ندارند، منجر به ‏ناتوانی و ایجاد اختلال در عملکردهای فردی می‌شوند و تحت کنترل ارادۀ فرد نیستند. شدت ناتوانی ناشی از این اختلال ‏مانند سایر اختلالات پزشکی مشابه است.‏

علل

شروع علائم معمولاً به‌صورت ناگهانی است و می‌تواند به دنبال استرس یا پیشامدهای آسیب‌زا باشد. پیشامدهای استرس‌زا ‏معمولاً در زندگی افراد مبتلا به علائم تبدیلی وجود دارد، هرچند همیشه علت اصلی ابتلا به این اختلال نیستند. اختلال‌ِ تبدیلی ‏ممکن است در هر سنی ایجاد شود. حملات غیر صرعی غالباً در دهه سوم زندگی و علائم حرکتی معمولاً در دهه چهارم زندگی ‏شایع است.‏

درمان اختلال تبدیلی

درمان این اختلال عموماً به‌صورت روان‌درمانی، فیزیوتراپی و / یا دارودرمانی است. تمرکز روان‌درمانی بر کمک به فرد در ‏شناسایی تعارضات و کشمکش‌های عاطفی ایجاکنندۀ علائم جسمانی و برطرف کردن این عوامل روان‌شناختی زمینه‌ساز است. ‏روان‌درمانی می‌تواند به‌صورت درمان‌های فردی یا گروهی، هیپنوتیزم، بازخورد زیستی و آموزش آرمیدگی باشد.‏

هدف از فیزیوتراپی افزایش عملکرد جسمانی و جلوگیری از بروز هرگونه عارضۀ ثانویه نظیر ضعف یا سفتی عضلانی به دنبال ‏دوره‌های بی‌تحرکی ناشی از علائم جسمانی است. درمان اختلالِ تبدیلی با استفاده از داروهای روان‌گردان برای رفع مسائل ‏روان‌پزشکی زمینه‌ساز مانند افسردگی و اضطراب نیز یک گزینۀ درمانی مناسب است. ‏
شروع یک‌باره و ناگهانی علائم تبدیلی، تداوم آن برای مدت کوتاه و پذیرش تشخیص بیماری توسط فرد بیمار، پیش‌آگهی قطعی ‏است و مانع بروز سایر اختلالات روان‌شناختی می‌گردد.‏

این مقاله با عنوان «Conversion disorder» در psychologytoday منتشر و در آذرماه ۱۳۹۹ در ایتراپی ترجمه شد.

This Post Has 0 Comments

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Back To Top
سوالی دارید؟ با ما صحبت کنید!
گفتگو با پشتیبان ایتراپی
سلام. برای چت در واتس‌اپ یا تلگرام پشتیبانی که می‌خواهید با او صحبت کنید را انتخاب کنید.
error: Content is protected !!