skip to Main Content
اختلال ساختگی

اختلال ساختگی یا سندرم مونشهاوزن چیست؟

اختلال ساختگی چیست؟

اختلال ساختگی که قبلاً سندرم مونشهاوزن نامیده می‌شد، وضعیتی است که در آن فرد با تظاهر به بیماری، ناتوانی یا آسیب‌دیدگی، جعل عمدی بیماری یا خودزنی، دیگران را فریب می‌دهد. در مواردی نیز فرد به دروغ، شخص دیگری را بیمار یا آسیب‌دیده قلمداد کرده و اختلال ساختگی را به دیگران تحمیل می‌کند.

این افراد بدون در نظر گرفتن منافع شخصی یا مالی، مایل‌اند بیمار یا آسیب‌دیده به نظر برسند. آن‌ها از حقه و فریب خود آگاه هستند، اما این را مشکلی در مورد خود تلقی نمی‌کنند.

اختلال ساختگی نوعی اختلال نادر محسوب می‌شود، اما میزان شیوع آن به‌طور کامل مشخص نیست زیرا تظاهر به بیماری و رفتارهای فریبکارانه، تشخیص میزان شیوع را دشوار می‌سازد.

برخی از افراد مبتلا برای ممانعت از شناخته‌شدن خود، از نام‌های جعلی استفاده می‌کنند، برخی به بیمارستان‌ها و پزشکان مختلف مراجعه کرده و برخی هرگز شناسایی نمی‌شوند. برآورد شده که ۱ درصد بیماران بستری در بیمارستان‌ها، دارای معیارهای مربوط به اختلال ساختگی هستند و میزان شیوع این بیماری در زنان بیشتر از مردان است.

علائم اختلال ساختگی

افراد مبتلا به اختلال ساختگی ممکن است دروغ بگویند یا تظاهر به علائم خاص کنند، به خود صدمه بزنند، پرونده‌های پزشکی را جعل کنند یا آزمایشات مختلف را تغییر بدهند (مانند آلوده کردن نمونه ادرار به خون) تا خود یا فرد دیگری را بیمار جلوه دهند.

گاهی ممکن است فرد مبتلا به بیماری خاصی باشد، اما تعمداً در بروز علائم اغراق کرده یا آن را بدتر جلوه دهد تا خودش یا دیگری بیش‌ازحد واقعی، بیمار یا آسیب‌دیده به نظر برسند. این افراد ممکن است بیش‌ازحد به دنبال درمان‌های پزشکی در بیمارستان‌ها یا کلینیک‌های مختلف باشند و مشتاقانه پذیرا و طالب دریافت اقدامات پزشکی باشند.

اختلال ساختگی به سبب ایجاد اضطراب و پریشانی شدید روانی، نوعی بیماری روانی محسوب می‌شود. تزویر و فریبکاری افراد مبتلا ممکن است منجر به آسیب رساندن این افراد به خود و دیگران شود.

علل

دلایل ابتلا به این اختلال مشخص نیست. عوامل خطر ایجاد این اختلال، شامل آسیب‌های دوران کودکی، افسردگی، اختلالات شخصیتی و کاکردن در بخش‌های مراقبت‌های بهداشتی مراکز درمانی است.

رفتارهای فریبندۀ افراد مبتلا معمولاً به‌صورت دوره‌‌ای عود می‌کند. شروع این اختلال معمولاً در اوایل بزرگ‌سالی و اغلب پس از بستری شدن شخص در بیمارستان به دلیل اختلالات پزشکی یا روانی است. سندروم مونشهاوزن در مورد دیگران، معمولاً پس از بستری شدن قربانیان در بیمارستان آشکار می‌شود.

 

درمان

درمان اختلال ساختگی دشوار است و هیچ استراتژی درمانی استانداردی برای این بیماری وجود ندارد. درمان موفق مستلزم پذیرش اختلال توسط بیمار و مشارکت فعال او در درمان است که برای بیمارانی که گرایش به تظاهر بیماری دارند، دشوار است.

بسیاری از افراد پس از تشخیص اختلال ساختگی، به دلیل شرمساری از درمان منصرف می‌شوند. برای اجتناب از چنین مسائلی، لازم است هرگونه برخوردی با ملایمت و حمایت از بیمار و تاکید بر این نکته صورت گیرد که فرد نیازمند کمک است و مراقبت از او تا زمان بهبودی ادامه خواهد یافت.

گزینه‌های درمانی برای این اختلال، شامل روان‌درمانی برای کنترل استرس و رشد مهارت‌های مقابله‌ای است. استفاده از دارودرمانی برای درمان بیماری‌های روان‌شناختی هم‌زمان، مانند افسردگی و اضطراب نیز می‌تواند مؤثر باشد. بستری موقت در موارد شدید بیماری و برای کاهش خطر آسیب به فرد یا دیگران ممکن است ضروری باشد.

 

 

This Post Has 0 Comments

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Back To Top
سوالی دارید؟ با ما صحبت کنید!
گفتگو با پشتیبان ایتراپی
سلام. برای چت در واتس‌اپ یا تلگرام پشتیبانی که می‌خواهید با او صحبت کنید را انتخاب کنید.