skip to Main Content

اختلال پدوفیلیا یا میل جنسی به کودکان

پدوفیلیا (Pedophilia)، به رؤیاها، رفتارها و برانگیختگی‌های جنسی مکرری اطلاق می‌شود که فرد، نسبت به کودکانی که کمتر از ۱۳ سال سن دارند، تجربه می‌کند. این تحریک‌ها ممکن است به سوی کودکانی منعطف باشد که با فرد پدوفیل هم‌جنس هستند، یا متوجه کودکانی باشد که جنس مخالف او هستند. بعضی از پدوفیل‌ها هم مجذوب دختران می‌شوند و هم پسران. برخی فقط مجذوب کودکان می‌شوند، و برخی دیگر، هم مجذوب کودکان و هم بزرگسالان می‌شوند. این شرایط باید حداقل ۶ ماه دوام داشته باشند و عملکرد روزمره را مختل کنند تا به‌عنوان علائم اختلال در نظر گرفته شوند. اگر فردی ۱۶ ساله باشد و این رفتارها را با کسی که حداقل ۵ سال از خودش کوچک‌تر است انجام دهد، به‌عنوان فرد پدوفیل شناخته می‌شود.

 

برای تشخیص اختلال پدوفیلیا، فرد مبتلا حداقل باید ۱۶ سال سن داشته باشد. این اختلال معمولاً از دوران نوجوانی آغاز می‌شود، اگرچه بعضی از افراد مبتلا به پدوفیلیا گزارش کرده‌اند که تا اواسط بزرگسالی توسط کودکان تحریک جنسی نشده‌اند.

 

پدوفیل‌ها ممکن است صرفاً خود را در معرض کودک قرار دهند (مثلا گاهی اوقات تن‌نمایی یا عورت‌نمایی کنند)، یا به آرامی کودک را لمس کرده و او را نوازش کنند، ممکن است لباس‌های او را از تن درآورده و نگاهش کنند، یا جلوی چشم او خودارضایی کنند.

 

 

تفاوت‌های فرهنگی و جنسیتی در تشخیص

لغت “Pedophilia” از کلمات “Paidos” یعنی (کودک) و “Philia” یعنی (عشق) گرفته شده است. تا همین اواخر، دسترسی به کودکان بی‌سرپرست و بدون همراه برای افراد پدوفیل نسبتاً آسان بود. اما آگاهی و هوشیاری نسبت به پدوفیلیا در دو دهۀ گذشته افزایش یافته است، و برای افراد پدوفیل، یافتن کودکانی که بتوانند فانتزی‌ها و هیجانات خود را توسط آن‌ها ابراز و ارضا کنند دشوار گشته است. و به‌دلیل نایاب‌بودن کودکانی که در معرض آسیب‌پذیری قرار دارند، بسیاری از افراد پدوفیل، به چت‌روم‌ها و پورنوگرافی کودکان روی آورده‌اند.

 

مردها بیشتر از زنان به این اختلال مبتلا می‌شوند. پدوفیلیا در میان سفیدپوستان شیوع بیشتری نسبت به سایر قومیت‌ها دارد. همچنین، طبق تحقیقات انجام‌شده، اگر یک مرد پدوفیل، هم‌جنس خود را ترجیح دهد، به احتمال زیاد اقدامات خود را تکرار خواهد کرد. این امر باعث شده است برخی از فعالان رادیکال مذهبی اظهار کنند که پدوفیلیا و همجنسگرایی اموری “مشابه و یکسان” هستند، در نتیجه، توجه و تمرکز رسانه‌ها نسبت به موضوعی که پیش از این پوشش داده شده، بیشتر نیز شده است.

 

یکی از مهم‌ترین روش‌های ارزیابی و تشخیص رفتار پدوفیلی از رفتار طبیعی، معیارهایی است که یک فرهنگ برای رفتار پدوفیلی دارد. طبق استادنداردهای فرهنگ غرب، پدوفیلیا در بعضی از فرهنگ‌ها (مثلاً در بعضی از کشورهای اسلامی) شیوع بیشتری دارد. برخی از فرهنگ‌ها “کودک همسری” یا ازدواج بین مردان بالغ و دختران نابالغ را مجاز می‌دانند. در بعضی از جوامع قبیله‌ای در آفریقا، رفتار پدوفیلی کاملاً عادی تلقی می‌شود، و مردان علاوه بر همسران خود، “همسران پسر” نیز می‌گیرند. این مردان، با این پسران روابط جنسی برقرار می‌کنند تا اینکه زمان آن فرا رسد که پسر جوان نیز همسری برای خود برگزیند. در این مرحله، “شوهرِ” پسر در انتخاب همسر به او کمک خواهد کرد و پسر اجازه خواهد داشت که از او جدا شود تا خانوادۀ خود را تشکیل دهد. بدیهی است که باید  هرگونه پیشینه‌ی فرهنگی و مذهبی افرادی که به‌عنوان پدوفیل تحت آزمایش قرار می‌گیرند، در نظر گرفته شود. البته تشخیص چنین وضعیتی بسیار دشوار و پیچیده است، چرا که برخی از گروه‌ها ابراز نگرانی کرده‌اند که هر فردِ پدوفیل می‌تواند به‌سادگی به سیستم اعتقادی خاصی بگراید که رفتارهای او را پذیرفته و توجیه کند.

 

شیوع پدوفیلیا

درحال حاضر، در مورد شیوع پدوفیلیا اطلاعات کمی وجود دارد، زیرا به‌دلیل تصور بسیار منفی‌ای که از افراد پدوفیل وجود دارد، بسیاری از آن‌ها به‌ندرت از یک متخصص بهداشت روان درخواست کمک می‌کنند. نسبت جرم‌های جنسی علیه کودکان دختر و علیه کودکان پسر دو به یک (یعنی دوبرابر) است. طبق اطلاعات به‌دست‌آمده از یک تحقیق (۱۹۸۸؛۱۹۸۷)، بزهکاری جنسی علیه جنس مذکر، قربانیان بیشتری نسبت به بزهکاری علیه جنس مؤنث داشته است (یعنی بزهکاران جنسی مذکر علیه مذکر نسبت به مؤنث علیه مؤنث بیشتر است). البته بازار بزرگی که در تجارت پورنوگرافیِ پدوفیلی وجود دارد، در مقایسه با اطلاعات محدود پزشکی، از میزان شیوع بسیار بالاتری خبر می‌دهد.

علل پدوفیلیا

برخی از محققین معتقدند که به‌دلیل عوامل بیولوژیکی، یکی از هورمون‌های جنسی مردانه، مستعد انحراف جنسی می‌شود؛ با این حال، مطابق با تحقیقی که در سال ۲۰۰۲ صورت گرفته است، هیچ مدرکی دال بر ارتباط‌داشتن ژنتیک و پدوفیلیا وجود ندارد. برخی دیگر از محققان اظهار می‌دارند که پدوفیلیا از عوامل روانی-اجتماعی سرچشمه می‌گیرد (به‌عنوان مثال، فردی که در کودکی مورد سوءاستفاده جنسی قرار گرفته است، یا عواملی که مربوط به شیوۀ تعاملات خانوادگی فرد است). برخی دیگر نیز به عوامل زیر استناد می‌ورزند:

 

  • ناهنجاری در رشد روان‌شناختی
  • تمایل به غلبه بر شرکای جنسی
  • این باور که رابطۀ جنسی شرط لازم برای عشق و محبت‌ورزی است

 

 

درمان پدوفیلیا (عملی و حمایتی)

روش‌های درمانی متعددی برای افرادی که پدوفیل تشخیص داده می‌شوند، وجود دارد. اولین گزینه، درمان شناختی-رفتاری است، که برنامه‌ای قابل‌اطمینان برای جلوگیری از بروز مجدد رفتار است.

 

گزینۀ دیگر، مداخلات رفتاری است. این مورد، به فرد کمک می‌کند تا تحریک جنسی خود را نسبت به کودکان سرکوب کند و آن را به سمت افراد بالغ و بزرگسال سوق دهد. با این حال، هنوز مشخص نیست که آیا این روش میل جنسی را کاهش می‌دهد، یا فقط توانایی کنترل تحریکات و نعوظ را در حین آزمایش افزایش می‌دهد.

 

دارودرمانی نیز در بعضی از موارد، قابل‌استفاده است. سه گروه دارویی که اغلب برای درمان پدوفیلیا (و سایر پارافیلیاها) استفاده می‌شود، عبارتند از: هورمون‌های زنانه، به‌ویژه استات مدروکسی پروژسترون، یا MPA؛ آگونیست‌های آزادکنندۀ هورمون لوتئینی (LHRH)، که شامل داروهایی مانند تریپتورلین (triptorelin یا Trelstar)، لوپرولید استات (leuprolide acetate) و گوزرلین استات (goserelin acetate) است.  و ضد آندروژن‌ها، که مانع از جذب و متابولیزه‌شدن تستوسترون شده و همچنین سطح خون این هورمون را کاهش می‌دهد. این هورمون‌ها گاهی اوقات برای کاهش افکار جنسی آزاردهنده، تحریکات، و یا رفتارهای جنسی غیرمعمول تجویز می‌شوند. اگرچه دارودرمانی ممکن است گزینۀ خوبی به نظر برسد، اما تقریباً همیشه باید طولانی‌مدت باشد تا به‌طور کامل مؤثر واقع شود.

 

پدوفیلیا به‌طور معمول ماهیتی مزمن دارد، اما فانتزی‌ها و رفتارهای مرتبط با پدوفیلیا با افزایش سن کاهش می‌یابد (مانند هر فعالیت جنسی دیگری).

 

اخته‌سازی نیز گاهی اوقات برای پدوفیل‌هایی که جرم‌های مکرری داشته‌اند یا به‌عنوان متجاوز جنسی شناخته شده‌اند، ارائه می‌شود.

 

پیش‌آگاهی

پیش‌آگاهی در ترک عادات پدوفیلی، برای افراد پدوفیل، مطلوب و موفقیت‌آمیز نیست. احتمال عود مجدد (Relapse) رفتارهای افراد پدوفیل بسیار بالاست؛ یعنی آن‌ها معمولاً با گذشت زمان دوباره اعمال قبلی خود را تکرار می‌کنند.

 

در سال‌های اخیر، در آمریکا میزان شکایات از افراد پدوفیل و پیگرد قانونی آن‌ها توسط دستگاه عدالت کیفری، افزایش یافته است. پدوفیل‌ها در معرض خطر ضرب و شتم و یا کشته‌شدن توسط سایر زندانیان هستند، و به همین دلیل باید از سایر زندانیان جدا باشند. حتی آگاهی از اینکه ممکن است توسط پرسنل زندان یا زندانیان مجازات شوند هم اغلب تأثیری بر رفتار پدوفیل‌ها نمی‌گذارد.

این مقاله با عنوان «Pedophilia» در lumenlearning منتشر و در آذرماه ۱۳۹۹ در ایتراپی ترجمه شد.

This Post Has 0 Comments

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Back To Top
سوالی دارید؟ با ما صحبت کنید!
گفتگو با پشتیبان ایتراپی
سلام. برای چت در واتس‌اپ یا تلگرام پشتیبانی که می‌خواهید با او صحبت کنید را انتخاب کنید.
error: Content is protected !!