skip to Main Content

سکوت انتخابی

اختلال سکوت انتخابی، علائم و درمان

سکوت یا لالی انتخابی (Selective Mutism)، اختلال اضطرابی نادری است که در دوران کودکی پدید می‌آید. در این وضعیت کودک در موقعیت‌هایی خاص یا با افرادی خاص، قادر به صحبت‌کردن نیست. وجود این اختلال لزوماً به معنای خجالتی‌بودن کودک نیست، اگرچه ممکن است به‌عنوان کمرویی مفرط او تعبیر شود و همچنین به معنای امتناع عمدی کودک از صحبت‌کردن نیست، با اینکه ممکن است این‌گونه تفسیر شود. علائم و اختلالات هم‌آیند و همچنین روش‌های درمانی آن، می‌تواند برای هر فردی متفاوت باشد.

 

علائم اختلال سکوت انتخابی

سن پیدایش سکوت انتخابی، معمولاً بین ۳ تا ۶ سالگی است. اکثر کودکانی که دچار اختلال سکوت انتخابی می‌شوند از اضطراب اجتماعی و فوبیای اجتماعی نیز رنج می‌برند. این کودکان حتی در دوران نوزادی نیز در رویارویی با موقعیت‌های جدید ذاتاً ترسو و محتاط به نظر می‌رسند و ممکن است اضطراب جدایی را نیز تجربه کنند. بسیاری از آن‌ها، دارای حالات چهرۀ محدودی هستند و زبان بدن‌شان (body language) القاکنندۀ ترس و کمرویی است. بعضی از آن‌ها که سازگاری بیشتری با یک موقعیت تازه دارند ممکن است همچنان ساکت بمانند اما از لحاظ فیزیکی به‌مراتب آرام‌ترند. کودکانی که دچار این اختلال هستند ممکن است به‌صورت انتخابی در شرایط دل‌خواه و با افراد دل‌خواه صحبت کنند. به عنوان مثال، کودک ممکن است در خانه یا با دوستان نزدیک خود به‌طور عادی صحبت کند، اما در مدرسه یا سایر محیط‌های اجتماعی (که برای برقراری ارتباط، فشار یا انتظاری وجود دارد) صحبت نکند. برخی از کودکان مبتلا به سکوت انتخابی می‌توانند از ارتباطات غیرکلامی، مانند تکان‌دادن سر یا حرکات دست استفاده کنند، در حالی که برخی دیگر ممکن است کاملاً بی‌حرکت و بی‌احساس به نظر برسند. عده‌ای دیگر نیز ممکن است به‌دلیل فشار شدیدی که از سکوت انتخابی خود متحمل می‌شوند، در همۀ موقعیت‌ها و با تمام افراد سکوت اختیار کنند. برای تشخیص اختلال سکوت انتخابی، علائم آن باید حداقل به‌مدت یک ماه تداوم یابند (به غیر از ماه اولِ ورود کودک به مدرسه).

 

علل اختلال سکوت انتخابی

کودکانی که دچار اختلال گنگی انتخابی هستند در ابتلا به اختلالات اضطرابی، معمولاً دارای سابقۀ خانوادگی هستند. تصور بر این است که مبنای عصب‌شناختی پیدایش این اختلال، مربوط به فعل و انفعالاتی است که در ناحیه‌ای از مغز، موسوم به بادامه یا آمیگدال (که سیگنال‌های خطر را از محیط دریافت می‌کند) رخ می‌دهد. اضطراب ناشی از موقعیتی که برای سلامتی و آسایش کودک خطرناک تلقی می‌شود، باعث ضعف و قطع ارتباطات او می‌شود. کودکان مبتلا به اختلال سکوت انتخابی، ممکن است اختلالات هم‌زمانی چون اختلال وسواس فکری-عملی (OCD)، اختلال طیف اوتیسم (autism spectrum disorder)، و اختلالات رشدی را نیز تجربه کنند.

 

درمان اختلال لالی انتخابی

والدین بهتر است برای کودک مبتلا به اختلال سکوت انتخابی، هرچه زودتر به‌دنبال رفتاردرمانی یا خانواده‌درمانی بروند زیرا این اختلال ممکن است به خودی خود برطرف نشود. برای رسیدن به درمانی موفقیت‌آمیز، متخصص باید با کودک و خانواده‌ی او دمساز و سازگار باشد. درمان معمولاً به کودک کمک می‌کند تا مهارت‌های کنترل اضطراب را فراگیرد و از وابستگی خود به چنین واکنشی، رهایی یابد. در برخی موارد، درمان ممکن است علاوه بر روان‌درمانی، داروهای ضدافسردگی یا ضداضطراب را نیز در بر گیرد.

این مقاله با عنوان «Selective mutism» در  psychologytoday  منتشر و در دی ماه ۱۳۹۹ در ایتراپی ترجمه شد.

This Post Has 0 Comments

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Back To Top
سوالی دارید؟ با ما صحبت کنید!
گفتگو با پشتیبان ایتراپی
سلام. برای چت در واتس‌اپ یا تلگرام پشتیبانی که می‌خواهید با او صحبت کنید را انتخاب کنید.