skip to Main Content

اختلال تماشاگری جنسی چیست؟

تماشاگری جنسی (Voyeurism)، یعنی علاقه به مشاهدۀ افراد بی‌خبری که برهنه‌اند، در حال برهنه شدن هستند و یا مشغول فعالیت‌های جنسی هستند. علاقه، معمولاً بیشتر در عمل تماشاکردن است تا اینکه متوجه فرد موردنظر باشد. شخصی که مشغول تماشاست، چشم‌چران جنسی (voyeur) نامیده می‌شود.

 

عنصر کلیدی عمل تماشاگری، این است که فردی که مورد تماشا قرار گرفته است از این که کسی نظاره‌گر اوست ناآگاه است. این شخص، معمولاً در مکانی قرار دارد که حریم خصوصی اوست، مثلاً خانه یا مکان‌های خصوصی دیگر.

 

تماشاگری، اشاره دارد به علاقه به تماشاکردن دیگران، که ممکن است هرگز از یک تخیل ساده فراتر نرود. به‌عنوان مثال، ممکن است فردی فقط با خیال‌پردازی تماشای شخصی دیگر، خودارضایی کند. اما در موارد دیگر، تماشاگری می‌تواند به یک اختلال پارافیلیک تبدیل شود، که در آن صورت به‌عنوان اختلال تماشاگری در نظر گرفته می‌شود. اختلالات پارافیلی شامل تخیلات و تحریکات جنسی‌ای می‌شود که فشار روانی عمده‌ای را به وجود می‌آورند، و ممکن است شامل اشیا بی‌جان، کودکان و بزرگسالان غیرموافق نیز باشند.

 

چه زمانی تماشاگری، به یک اختلال تبدیل می‌شود؟

اگر شخصی با خیال‌پردازی در مورد تماشای فعالیت‌های جنسی دیگران، تحریک می‌شود، ممکن است بعضی از علایق تماشاگری را داشته باشد، بنابراین ناراحتی و فشارروانی عمده‌ای را متحمل نمی‌شود. با این حال، تماشاگری وقتی رضایت شخص مقابل را به همراه نداشته باشد و حریم خصوصی او را نقض کند، مشکل‌ساز می‌شود. اگر شخص قادر به کنترل تمایلات تماشاگری خود نباشد، این علایق از نظر روانی نیز برای او خطرناک خواهند بود.

 

علائم اختلال تماشاگری:

 

  • نقض حریم خصوصی فرد در خانه، رختکن، یا سایر مکان‌های مشابه
  • تماشای فعالیت جنسی یک فرد، بدون رضایت او
  • فیلم یا عکس گرفتن از فردی، بدون اجازۀ او
  • وارد شدن به فضایی برای تماشای مردم، به‌طور غیرقانونی
  • وقتی شخص نتواند رفتارهای تماشاگری را انجام دهد، ناامید و مضطرب شود
  • احساس گناه‌داشتن بعد از انجام این فعالیت‌ها
  • وقتی فرد بدون رفتارهای تماشاگری، تحریک نشود
  • نمی‌تواند در برابر فعالیت‌های تماشاگری مقاومت کند، حتی اگر به سلامت او آسیب برساند

 

اختلال تماشاگری چگونه تشخیص داده می‌شود؟

اختلال تماشاگری، به تشخیص یک متخصص بهداشت روان نیاز دارد. آن‌ها برای تشخیص به‌دنبال موارد خاصی می‌گردند، مانند:

 

  • داشتن تمایلات شدید و مکرر برای تماشای افراد _ از جمله کسانی که برهنه‌اند، یا در حال درآوردن لباس خود هستند یا مشغول فعالیت جنسی هستند_ بدون رضایت آن‌ها
  • داشتن این تمایلات حداقل به‌مدت شش ماه، یا بیشتر
  • در صورتی که این تمایلات، زندگی اجتماعی یا شغلی آن‌ها را دچار اختلال کند

 

 

باید در نظر داشت که اختلال تماشاگری در کودکان یا نوجوانان به وجود نمی‌آید، و احساس کنجکاوی و شیفتگی نسبت به بدن و فعالیت‌های جنسی دیگران، مرحله‌ای طبیعی از رشد است.

 

آیا اختلال تماشاگری جنسی قابل‌درمان است؟

اختلال تماشاگری نیز همچون اکثر اختلالات روانی قابل‌درمان است. اما نکتۀ اصلی تشخیص به‌موقع این اختلال و درخواست کمک است، که این برای افراد مبتلا به اختلال پارافیلی امری دشوار است. پدر یا مادر، همسر، دوست یا مرجعی قانونی ممکن است اولین کسانی باشند که درمان را به فرد توصیه کنند.

 

یک درمان‌گر می‌تواند به‌وسیلۀ موارد زیر، به شخصی که دارای اختلال تماشاگری جنسی است کمک کند تا کنترل زندگی خود را به دست آورد:

 

  • افزایش توانایی فرد در کنترل تکانه‌ها
  • یافتن روزنه‌هایی جدید برای ارضای تحریکات و کنجاوی فرد
  • خنثی‌سازی الگوی تفکرات منفی
  • شناسایی مکان‌ها و موقعیت‌هایی که ممکن است احتمال وقوع مجدد چنین رفتارهایی را افزایش دهد

 

عضویت در گروهی حمایتی نیز می‌تواند کمک‌کننده باشد. ارتباط با کسانی که با مسائل مشابهی روبرو هستند، فضایی بدون قضاوت برای گفتگو در بارۀ چالش‌ها، رفتارهای مقابله‌ای و درمان‌هایی بالقوه به وجود می‌آورد.

این مقاله با عنوان «Voyeurism» در healthline منتشر و در آذرماه ۱۳۹۹ در ایتراپی منتشر شد.

This Post Has 0 Comments

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Back To Top
سوالی دارید؟ با ما صحبت کنید!
گفتگو با پشتیبان ایتراپی
سلام. برای چت در واتس‌اپ یا تلگرام پشتیبانی که می‌خواهید با او صحبت کنید را انتخاب کنید.
error: Content is protected !!